In november 2024 deed Donald Trump een ijzingwekkende belofte: om het Amerikaanse leger op onze gemeenschappen los te laten. Deze maand werd die dreiging werkelijkheid.

In een groteske krachtmeting, Trump en zijn bondgenoten in het Ministerie van Defensie 4.000 militairen van de Nationale Garde en 700 Amerikaanse mariniers gemobiliseerd naar de straten van Los Angeles. Hun missie? Wraak nemen op anti-ICE demonstranten en immigratieactivisten die zich verzetten tegen de illegale detentie, verdwijning en deportatie van onze buren. Deze inzet gaat niet over het “herstellen van de orde”. Het is een berekende politieke repressie tegen een multiraciale stad, rijk aan immigranten, die al lang het hart vormt van de strijd voor burgerrechten en menselijke waardigheid.

Vergis je niet. Dit is geen wetshandhaving. Het is de wapenisering van militaire macht tegen het volk.

De reden achter deze brute machtsvertoon is zowel strategisch als sinister. Trump richt zich op migrantengemeenschappen in sanctuary cities, waar kiezers expliciet hebben gekozen om hun buren te beschermen en gezinnen veilig te houden. Het doel is niet louter straf. Het is afschrikking. Net als zijn beruchte Bijbel foto in Washington, D.C., in 2020, waar federale agenten vreedzame demonstranten met traangas met geweld verwijderden zodat hij voor een kerk kon poseren, is deze inzet politiek theater met potentieel dodelijke gevolgen. Het is bedoeld om protest te ontmoedigen, de mond snoeren aan dissidentie en te testen hoe ver het leger gebruikt kan worden als een bezettingsmacht in Amerikaanse steden. Het gaat er niet om de democratie te beschermen. Het gaat erom haar te breken.

Het gebruik van het leger op Amerikaans grondgebied heeft altijd gespannen bestaan met democratische waarden. De Grondwet staat beperkte federale inzet toe in gevallen van opstand of om de beschermen constitutionele rechten, maar de grens tussen bescherming en onderdrukking is dun. Onder Trump is die verdwenen.

Om te begrijpen hoe ernstig dit moment is, moeten we in de geschiedenis kijken, niet alleen voor context, maar ook voor contrast.

Een van de meest cruciale toepassingen van federale macht vond plaats in 1957, toen President Dwight D. Eisenhower stuurde de 101e Luchtlandingsdivisie naar Little Rock, Arkansas. Daar probeerden staatsautoriteiten zich te verzetten Brown tegen Board of Education door negen zwarte studenten de toegang tot Central High School te weigeren. Eisenhower nationaliseerde de Nationale Garde van Arkansas en stuurde mariniers, niet om de onrust te onderdrukken, maar om het constitutionele recht van de studenten op gelijke toegang tot onderwijs te beschermen. Hij trad op om de rechtsstaat te handhaven tegen tirannie door de staat en wat hij ’demagogische extremisten“ noemde.”

Trump's acties konden niet meer verschillend zijn.

Vandaag zijn federale troepen ingezet, niet om rechten te beschermen, maar om ze te verpletteren. Het leger wordt ingezet om gemeenschappen het zwijgen op te leggen die vragen om een eerlijk proces, een humaan immigratiebeleid en menselijke waardigheid. Het leger is altijd een instrument van de staat geweest, gebruikt in momenten van zowel rechtvaardigheid als onrecht. 1992 Los Angeles-rellen na de vrijspraak van LAPD-agenten in de Rodney King-zaak is een voorbeeld. Vervolgens werden federale troepen, waaronder 1.500 Amerikaanse mariniers, ingezet na een formeel verzoek van de gouverneur. Maar zelfs onder die omstandigheden veroorzaakte het leger schade. Een tragisch voorbeeld is de beruchte “dek me” incident, waar mariniers, getraind voor gevechtsacties, een routinematig bevel van een politieagent verkeerd begrepen. Toen de agent “cover me” zei, bedoeld om aan te geven dat hij op het punt stond te bewegen en visuele ondersteuning nodig had, interpreteerden de mariniers dit als een gevechtsbevel en openden het vuur. Het resultaat was dat de mariniers meer dan 200 kogels afvuurden op een burgerwoning waar kinderen aanwezig waren. Dit incident werd een symbool van de gevaren van het inzetten van troepen die getraind zijn voor oorlogsgebieden in Amerikaanse gemeenschappen die niet voorbereid zijn op dat niveau van gemilitariseerde macht.

Trump volgde geen wettelijk statutair proces om deze bezetting te rechtvaardigen. Hij claimde autoriteit onder 10 U.S.C. § 12406, waardoor de president de Nationale Garde kan inzetten bij invasies, opstanden of grote noodsituaties. Deze wet is echter alleen van toepassing wanneer een staat de wet niet kan of weigert te handhaven, en staat de president niet toe de autoriteit van een gouverneur zonder toestemming te overrulen. In dit geval omzeilde Trump de Californische gouverneur Gavin Newsom volledig en zette hij op eigen houtje mariniers van de actieve dienst in. Die actie lijkt een duidelijk misbruik van uitvoerende macht en buiten de reikwijdte van de wet te vallen. Deze gevaarlijke overschrijding verdraait de wet om in een autoritair beleid te passen.

Daarentegen, de Insurrectiewet van 1807, die spaarzaam in de Amerikaanse geschiedenis is ingeroepen, werd gebruikt tijdens het Reconstruction-tijdperk om de Ku Klux Klan te bestrijden; in 1968 na de moord op Dr. Martin Luther King Jr.; en tijdens de opstand in Los Angeles in 1992. Zelfs in 1992 werden federale troepen pas ingezet nadat gouverneur Pete Wilson formeel om hulp had gevraagd.

Trump ging echter verder dan alleen het federaliseren van de Californische National Guard. Hij omzeilde de staatsautoriteit en zette direct actieve mariniers in zonder enige formele aanvraag van de staat — sterker nog, Newsom verzette zich en klaagde het regime van Trump hierover aan. Deze ongekende escalatie gaat niet over het neerslaan van opstand. Het gaat om het terroriseren van andersdenkenden. Het is de duidelijkste waarschuwing tot nu toe dat we afstevenen op de facto militair bewind.

We moeten ook de geracialiseerde en politieke aard van deze onderdrukking erkennen. Immigrantengemeenschappen - met name zwarte, bruine en niet-gedocumenteerde gemeenschappen - zijn degenen die het vaakst het doelwit zijn van militaire politiegeweld. Maar dit is hetzelfde draaiboek dat in het begin van de 20e eeuw werd gebruikt om arbeidsopstanden te onderdrukken, zoals bijvoorbeeld de Slag bij Blair Mountain in 1921, toen federale troepen werden ingezet om mijnwerkers te onderdrukken die zich organiseerden voor basisrechten. Het is geen toeval dat David Huerta, een vooraanstaand leider van SEIU's arbeids- en immigrantenrechtenorganisaties, behoorde tot de gewonden en gearresteerden tijdens de huidige aanvallen. Toen, net als nu, beschouwt de staat werknemers, immigranten en mensen van kleur als bedreigingen die geneutraliseerd moeten worden, niet als burgers die beschermd moeten worden.

Trump's militarisering van het antwoord op vreedzaam protest is niet alleen gevaarlijk. Het is ongrondwettelijk. Het schendt de Posse Comitatus Act van 1878, dat het gebruik van federale troepen bij civiele wetshandhaving verbiedt zonder expliciete autorisatie van het Congres. Het is een misbruik van uitvoerende macht. 10 U.S.C. § 12406 — de wet die de president beperkte macht verleent om een nationale garde van de staat te activeren met toestemming van de gouverneur van de staat — wordt gebruikt als een dekmantel om wat in wezen een autoritaire machtsoverschrijding is te rechtvaardigen. Dit gaat niet om het herstellen van de vrede. Het gaat om het verpletteren van hoop en het angst aanjagen van mensen om hen tot onderwerping te dwingen.

De geschiedenis leert ons dat wanneer regeringen de repressie opvoeren, gemeenschappen zich verzetten. Elke golf van staatsgeweld is beantwoord met een golf van verzet, gedreven door mensen die weigeren het zwijgen te worden opgelegd.

Van de sit-ins bij gesegregeerde lunchcounters tot de Freedom Rides, van Kent State tot Standing Rock, van COINTELPRO tot de straten van Ferguson en Minneapolis, elke generatie heeft een moment gekend waarop haar werd opgedragen te gaan zitten, haar mond te houden en onrecht te accepteren. En elke generatie heeft geantwoord door op te staan.

De demonstranten van vandaag staan tegenover een nieuw hoofdstuk van staatlijk geweld. Ze trotseren dit niet met lijdzaamheid, maar met overtuiging. Hun verzet bewijst dat de macht van het volk voortkomt uit de straten, de rechtbanken en de collectieve weigering om stil te blijven.

We moeten boven deze donkere tijden uitstijgen, niet door wanhoop, maar door verzet. De loop van de Amerikaanse geschiedenis buigt niet vanzelf. Hij buigt omdat mensen hem dwingen te bewegen, centimeter voor centimeter, door protest, rechtszaken, organisatie en het vertellen van de waarheid.

De mariniers zijn misschien in Los Angeles, maar zij hebben niet het laatste woord. Het volk wel.