De Freedom of Information Act (FOIA) (5 U.S.C. § 552) verplicht instanties van de Amerikaanse overheid om documenten en informatie openbaar te maken aan iedereen die hierom verzoekt. Op de website FOIA.gov staat: “De basisfunctie van de Freedom of Information Act is het waarborgen van goed geïnformeerde burgers, wat van vitaal belang is voor het functioneren van een democratische samenleving.” Overheidsinstanties zijn echter niet verplicht om alle documenten (of alle delen daarvan) aan verzoekers openbaar te maken en, afhankelijk van wie er aan de macht is, zijn er pogingen ondernomen om de reikwijdte van de wetten inzake openbaarheid van bestuur te beperken en overheidsdocumenten voor het publiek verborgen te houden.

Er zijn momenteel negen categorieën van documenten die instanties toestaan om bepaalde documenten achter te houden voor aanvragers. De vrijstellingen variëren van geheime informatie; informatie die is samengesteld voor wetshandhavingsdoeleinden; informatie die bevoorrecht zou zijn in een civiel ontdekkingsproces; en zelfs informatie die gegevens over olieputten zou onthullen. Zie 5 U.S.C. § 552(b)(1)-(9) voor een volledige lijst van vrijstellingen. Deze vrijstellingen worden vaak misbruikt door overheidsinstanties om belangrijke documenten niet openbaar te hoeven maken en spreken vaak de intentie van deze wet tegen.

Sinds FOIA in 1966 van kracht werd, is het een waardevol instrument geweest voor journalisten, activisten, academici en nieuwsgierige burgers om inzicht te krijgen in de interne werking van de Amerikaanse overheid. In veel activistische kringen is het echter nog steeds een onderbenut middel om informatie te ontdekken die nuttig kan zijn voor een bepaalde zaak of beweging.

In het verleden hebben onthullingen door openbaarmakingen in het kader van de FOIA activisten en organisaties in staat gesteld om de bedreigingen en tactieken van onderdrukking door de overheid beter te begrijpen, corruptie en schendingen van de grondwet door de overheid bloot te leggen, en de steeds nauwere banden tussen de federale overheid en de bedrijfswereld in kaart te brengen.

Bijvoorbeeld, vorig jaar diende de ACLU een FOIA-verzoek aan verschillende overheidsinstanties, waaronder de FBI, voor documenten “betreffende samenwerking tussen federale, staats- en lokale wetshandhavingsinstanties en particuliere beveiligingsbedrijven rond de voorbereidingen op verwachte protesten tegen de Keystone XL-pijpleiding.” De ACLU ontving documenten waaruit bleek dat het Ministerie van Justitie zich voorbereidt om weerstand tegen de Keystone XL-pijpleiding te weerstaan ​​met hetzelfde soort paramilitaire en terrorismepreventietactieken die in Standing Rock werden gebruikt, en noemde dit het “Standing Rock Model”. Hoewel de ACLU veel documenten ontving als reactie op het FOIA-verzoek, claimen zij dat het Ministerie van Binnenlandse Veiligheid, het Ministerie van Defensie en andere federale instanties aanvullende documenten hebben achtergehouden in strijd met FOIA.

Wanneer een federale overheidsinstantie weigert documenten te overhandigen waarop een aanvrager meent recht te hebben, moet de aanvrager een reeks “administratieve beroepen” doorlopen. Nadat hij de beroepsprocedure heeft uitgeput en nog steeds van mening is dat de instantie ten onrechte documenten inhoudt, is het federale civiele proces het laatste middel voor de aanvrager om een instantie te dwingen gegevens openbaar te maken. In het bovengenoemde FOIA-verzoek heeft de ACLU de administratieve beroepsprocedure uitgeput en in september 2018, aangifte gedaan tegen verschillende federale instanties. Deze zaak is nog aanhangig.

De ACLU citeerde documenten ontdekt door De Intercept journalisten Will Parrish, Alleen Brown, Alice Speri, en anderen, in hun oorspronkelijke verzoek. Deze gegevens onthulde wijdverbreide coördinatie tussen federale, staats- en lokale wetshandhavers met particuliere beveiligingsbedrijven en de extractieve industrie om inheemse en milieuactivisten in Standing Rock (en daarbuiten) te onderdrukken. De repressie-inspanningen omvatten de overduidelijke gevallen van buitensporig geweld, de creatie van gemilitariseerde zones, uitgebreide spionage, infiltratie, het plaatsen van provocateurs, het voeren van desinformatiecampagnes en gecoördineerde pogingen om verdeeldheid te zaaien of te creëren onder activisten op basis van ras, religie of veteranenstatus, om er maar een paar te noemen.[1]

De waarde van de verslagen die naar voren kwamen uit de De Intercept en de ACLU kan niet genoeg benadrukt worden. Activisten hebben nu veel meer geleerd over de mate waarin de staat en bedrijven bereid zijn te gaan om het soort massale structurele veranderingen aan de huidige politieke en economische orde te voorkomen die duidelijk noodzakelijk zijn. Weten hoe de staat en bedrijven zullen reageren, is cruciaal om effectief organiseren voor een betere toekomst. Als bewegingen er niet in slagen de manieren te begrijpen waarop de staat en kapitaal hebben geprobeerd hun vooruitgang te verstoren en te vernietigen, is het bijna onvermijdelijk dat de staat en kapitaal zullen blijven winnen. Als hulpmiddel voor betere organisatie is het logisch dat individuen en organisaties regelmatig FOIA-verzoeken moeten indienen om de obstakels die zij zullen tegenkomen beter te begrijpen. En als de FBI of een andere overheidsinstantie al een document heeft waarin naar u of uw organisatie wordt verwezen, moet u daar ook van op de hoogte zijn.

Als u zelf een FOIA-verzoek wilt indienen, hebben onze geweldige vrienden van het Center for Constitutional Rights (CCR) zojuist een fantastische gids voor FOIA uitgebracht, “FOIA Basisprincipes voor Activisten.Je kunt ook de handleiding bekijken op FOIA Wiki. De FOIA Wiki is een diepgaande gids voor FOIA en werd opgesteld door verschillende organisaties, waaronder de Comité van Reporters voor de Vrijheid van de Pers, Muckrock, en Het FOIA Project.

De federale overheid heeft het FOIA-systeem opzettelijk lamgelegd zodat het bijna onwerkbaar is (door computers uit de jaren '90 te gebruiken, onderbezetting van FOIA-kantoren, enz.). Hierdoor zullen de meeste FOIA-verzoeken administratief moeten worden aangevochten, en vaker wel dan niet zal er een federaal proces nodig zijn om alle documenten te verkrijgen waarop u wettelijk recht heeft. We raden u aan, zodra u een definitieve overheidsbeslissing heeft ontvangen over uw administratieve beroep, contact met ons op te nemen of een andere advocaat te raadplegen om te bepalen of het indienen van een federaal proces die documenten zal opleveren. FOIA heeft een bepaling voor het verhalen van kosten, wat betekent dat als u wint, de overheid uw advocaat betaalt voor de juridische tijd die aan uw zaak is besteed, en u terugbetaalt voor eventuele kosten, zoals griffierechten, die u moet betalen om een proces aan te spannen.

Een FOIA-verzoek indienen is relatief eenvoudig. Sterker nog, de meeste mensen en organisaties doen deze initiële verzoeken online, en zonder de hulp van een advocaat. Als u dat doet, zorg er dan voor dat u kopieën bewaart van alles wat u indient, inclusief data, met wie u gesproken heeft, etc. Als u of uw groep hulp wilt bij het indienen van een FOIA-verzoek, bel dan gerust het Civil Liberties Defense Center of dien een verzoek in. Hier.

Doe een beroep op uw rechten, we staan achter u! Kennis is macht!

[1] De CLDC biedt een "Ken uw rechten"-training voor Activisten die de hier genoemde documenten en tactieken toelicht en illustreert. Contact info@cldc.org als uw activisten groep deze training wil inplannen.