Door Chris Hedges (oorspronkelijk gepubliceerd op TruthDig op 31 augustus 2014)

De klimaatveranderingsmars in New York op 21 september, waarbij naar verwachting wel 200.000 mensen zullen komen, is een van de laatste stuiptrekkingen van de conventionele liberale reactie op de klimaatcrisis. Het zal twee dagen voor de daadwerkelijke bijeenkomst van wereldleiders in New York, op initiatief van VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon, om de VN-klimaatconferentie van november 2015 in Parijs te bespreken. De demonstranten zullen plichtsgetrouw de route volgen die door de politie van New York is vastgesteld. Ze zullen op zondag om 11.30 uur vertrekken vanaf Columbus Circle, op West 59th Street en Eighth Avenue, en eindigen op 11th Avenue tussen West 34th en 38th Streets. Niemand zal de Verenigde Naties bereiken, die zich aan de andere kant van Manhattan bevinden, aan de East River voorbij First Avenue – althans legaal. Er zullen geen toespraken zijn. Er is geen lijst met eisen. Het wordt een straatfeest met klimaatthema.

De mars, omdat de eisen ervan vormloos zijn, kan door iedereen worden bijgewoond. Dit is opzettelijk. Maar als activist Anne Petermann heeft gewezen, betekent dit ook dat een deel van de groepen die de mars steunt, weinig meer is dan een dekmantel voor bedrijven. The Climate Group bijvoorbeeld, die de mars onderschrijft, telt onder zijn leden en sponsors BP, China Mobile, Dow Chemical Co., Duke Energy, HSBC, Goldman Sachs, JPMorgan Chase en Greenstone. De Environmental Defense Fund, die zegt dat zij “met bedrijven samenwerkt en niet tegen hen” en die haar leden oproept om deel te nemen aan de mars, ontvangt financiering uit de olie- en gasindustrie en steunt fracking als een vorm van alternatieve energie. Deze neppe milieuorganisaties zijn bedoeld om weerstand te neutraliseren. En hun aanwezigheid legt het falen van de mars bloot om een betekenisvolle agenda aan te nemen of een echte bedreiging voor de macht te vormen.

Onze enige hoop komt van radicale groepen neerdaal op New York om directe actie te ondernemen, waaronder de Global Climate Convergence en Volksverzet. Loop gerust mee. Maar het zou de opwarming moeten zijn. Het echte gevecht komt zodra mensen zich verspreiden op 11th Avenue.

“De mars is symbolisch,” zei Kevin Zeese van Popular Resistance toen ik hem aan de telefoon kreeg, “maar we zijn voorbij de tijd van symboliek. Wat we nodig hebben is directe actie tegen de Verenigde Naties tijdens de bijeenkomst. Dit moet blokkades en verstoringen van de bijeenkomst zelf omvatten. We moeten benadrukken dat de Verenigde Naties zichzelf hebben verkocht aan bedrijfsbelangen. Op VN-bijeenkomsten over klimaatverandering zie je bedrijfslogo's tentoongesteld. Tijdens de laatste bijeenkomst over klimaatverandering in Polen hield de VN een gelijktijdige conferentie om steenkool te promoten als schone energiebron. Deze VN-bijeenkomsten zijn bedrijfshandelsshows geworden waar discussies over klimaat worden gekaapt om bedrijfsbelangen te promoten. Barack Obama heeft aangekondigd dat hij de Amerikaanse houding zal voortzetten om alleen vrijwillige klimaatdoelen te eisen in aanloop naar de komende klimaattop in Parijs volgend jaar.”

De fossiele brandstofindustrie en bedrijven, van ExxonMobil tot Koch Industries, financieren politieke campagnes en stellen onze wetgeving op. Ze hebben de rechtbanken bevolkt met hun rechters en de media met hun verdedigers. Ze bekostigen ons wetenschappelijk onderzoek en hebben dissidenten effectief het zwijgen opgelegd. Dit bedrijfsbereik strekt zich uit tot de Verenigde Naties. Bedrijven richten tentoonstellingshallen in op VN-klimaattoppen waar ze diverse bedrijfsplannen promoten om te profiteren van de klimaatcrisis, van “schone” kolen en biobrandstoffen tot kernenergie en koolstofhandel. Degenen die proberen een tegenverhaal te bieden, vooral na de verstoringen op de klimaattop in Kopenhagen in 2009, worden snel tot zwijgen gebracht door de VN-veiligheid. Hekken en veiligheidsbarrières omringen nu zwaar bewaakte VN-klimaatconferenties. Demonstranten worden naar door de politie gecontroleerde “vrijheid van meningsuiting”-zones buiten gedreven – zoals de mars in New York – en meedogenloos aangepakt als ze afwijken van de goedgekeurde routes of hun stem laten horen onder de afgevaardigden. De VN-veiligheid op klimaattoppen, die inhoudt dat journalisten fysiek worden verwijderd zodat ze geen protesten kunnen fotograferen of documenteren die met geweld worden neergeslagen, is zo absoluut dat de VN vooraf goedgekeurde tekst eist voor T-shirts die op hun bijeenkomsten worden gedragen. De elites, of ze nu in het Congres zitten of VN-toppen bijwonen, zijn niet van plan hun toegang tot rijkdom, macht en privileges af te snijden. Ze weten waar het geld zit. Ze weten wat ze moeten doen om het te krijgen. En wij maken geen deel uit van de vergelijking.

Onze democratie is een uitgebreide public relations-smoes. En hoe langer we deze smoes accepteren, hoe langer we irrelevant zullen zijn. Alleen wanneer we macht begrijpen, kunnen we ertegen strijden. Deze strijd moet op twee fronten worden gevoerd. We moeten de machinerie van het corporate kapitalisme ontwrichten en tegelijkertijd parallelle, autonome structuren voor zelfbestuur opbouwen die voorzien in basisbehoeften zoals voedsel en groene energie. Kapitalisme is, zoals Karl Marx aanwees, niet slechts een systeem van economische uitbuiting. Het rechtvaardigt zichzelf door de heersende politieke en economische ideologieën te kapen - ideologieën die de voortdurende expansie en commercialisering van de natuurlijke wereld en de mens weerspiegelen, ten gunste van het kapitalisme. “De heersende ideeën zijn niets anders dan de ideale uitdrukking van de dominante materiële verhoudingen,” schreef Marx, “de dominante materiële verhoudingen begrepen als ideeën.” En dit maakt onze strijd zowel een strijd om ideeën als een strijd om macht.

Dit is geen strijd die ik had gekozen. Ik geef de voorkeur aan incrementele en stukje bij beetje hervormingen. Ik geef de voorkeur aan een systeem waarin we politici kunnen kiezen om de geregeerden te vertegenwoordigen en bedrijfsmisbruik te dwarsbomen. Ik geef de voorkeur aan een Verenigde Naties die de belangen van mensen over de hele wereld dient in plaats van bedrijfswinsten. Ik geef de voorkeur aan een krachtig en vrij debat in de publieke arena. Ik geef de voorkeur aan een rechterlijke macht die geen volledig dochteronderneming is van de bedrijfsstaat. Ik geef de voorkeur aan de vrijheid om afwijkende meningen te uiten zonder overheidsmonitoring van mijn communicatie en controle over mijn bewegingen. Ik geef de voorkeur aan de bescherming van mijn fundamentele burgerlijke vrijheden. Maar we leven niet in zo'n systeem.